شرایط اصولی کیفیت آب
یکی از مهم‌ترین عوامل موفقیت در پرورش ماهیان خاویاری، کیفیت پایدار آب است.
حتی خوراک بسیار باکیفیت هم نمی‌تواند اثر کمبود اکسیژن یا تجمع مواد دفعی را جبران کند.
اکسیژن محلول؛ شاخصی که نباید فقط یک‌بار اندازه‌گیری شود:
اکسیژن را در ساعات مختلف روز، در ورودی و خروجی و نزدیک کف استخر اندازه‌گیری کن.
افزایش تراکم، غذادهی سنگین، بالا رفتن دما و تجزیه مواد آلی می‌توانند تقاضای اکسیژن را افزایش دهند.
در سامانه‌های متراکم، تجهیزات هوادهی یا اکسیژن‌رسانی پشتیبان و هشدار قطع برق اهمیت زیادی دارند.
اگر ماهی‌ها ناگهان بی‌حال شدند، ابتدا اکسیژن و جریان آب را بررسی کن؛ هم‌زمان به دما، آمونیاک و سایر عوامل هم توجه داشته باش.
آمونیاک چرا خطرناک است؟
آمونیاک از دفع مواد نیتروژنی ماهی و تجزیه مواد آلی ایجاد می‌شود. شکل غیریونیزه آن،
NH3، می‌تواند برای آبشش و عملکرد فیزیولوژیک ماهی سمی باشد. با افزایش pH و دما، سهم این شکل معمولاً بیشتر می‌شود.
پس گزارش «آمونیاک کل» به‌تنهایی کافی نیست؛ برای ارزیابی ریسک باید pH، دما، واحد گزارش و روش آزمایش هم مشخص باشند.
تغذیه ماهیان خاویاری :
اندازه پلت: متناسب با اندازه دهان و توان بلع ماهی باشد.
پروتئین و انرژی: براساس گونه، اندازه، دمای آب و هدف تولید انتخاب شوند.
چربی: منبع انرژی ضروری است؛ مقدار آن باید با جیره متعادل باشد.
پایداری در آب: خوراک نباید پیش از مصرف سریع خرد یا متلاشی شود.
کیفیت نگهداری: خوراک مرطوب، کپک‌زده یا اکسیدشده نباید مصرف شود.
هضم‌پذیری: جیره باید با نیازهای تغذیه‌ای و توان گوارشی مرحله رشد سازگار باشد.
راهنمای FAO تأکید می‌کند که نیاز تغذیه‌ای ماهیان خاویاری در مراحل مختلف زندگی متفاوت است و کیفیت و ایمنی خوراک اهمیت بالایی دارد
